Композитор туралы әңгіме өрбіді…
Өнер сүйер қауым клубының кездесуі
Біз қайта жүздестік. Музей және оның ең адал келушілері. Жүздесуіміздің себебі – музыка мен кескіндеме жайында сырласу. Дмитрий Шостакович пен Александр Ситников туралы ой бөлісу. Бұл дәріс те, ресми әңгіме де емес еді. Кездесу қалыптасқан академиялық үлгіге бағынбады. Бұл – өнерге бірдей құштар жандардың еркін әрі шынайы сұхбаты болды.
Дмитрий Шостакович музыкасының қойнауында талай құпия мен жұмбақ бар. Бұл – алдын ала сезіну мен ұлы рухани қуатқа толы әуен. Шынайы дарыннан туған кез келген музыка сияқты, ол сезімтал, қабылдауы терең жандардың қиялында түрлі бейнелер мен астарлы ассоциациялар туғызады. Қарапайым тыңдарман Шостаковичтің вальсінен Наташа Ростова бейнесін елестетер — шын мәнінде оның алғашқы вальсі мүлде басқа әуенмен биленгені маңызды да емес. Ал данышпан — уақыттың қалың қатпарын, қажетсіз сөздердің қабығын жарып өтіп, тереңге үңіледі. Ол ұғымды, түсінікті, тіпті сезімді де ықшам әрі нысаналы жеткізетін символдармен ойлайды. Дәл Александр Ситников секілді.
«Концерт» — Александр Ситниковтің Дмитрий Шостаковичтің 7-симфониясына арналған ауқымды да қуатты туындысының атауы.
Біз сол кеште Шостакович жайында сөз қозғадық. Кездесудің «кейіпкері» де – өзі еді. Алайда көрермендер алдына еңселі мольбертке қойылып, бар салтанатымен көрінген Ситниковтың кескіндемелік полотносы музыкадан туған әсерді бұрынғыдан да тереңдетіп, айрықша ықпал сыйлады. Музыка мен бейне бір арнаға тоғысып, тыңдарман жанында ұмытылмас күй қалдырды.
«Дмитрий Шостаковичтің Жетінші симфониясы әлі күнге дейін санамда жаңғырып тұр, ал Александр Ситниковтің картинасымен енді өзіме бөлек, терең ойға жетелейтін жүздесу ұйымдастыруға тура келеді. Мәңгіліктен біздің әлемге тартылған телефон сымы секілді, ал мәңгіліктің тілін музыканың тіліне аударған композитор — бұл нағыз дарындылық».
(Максим Стрежный)
«Дәріс — кездесу жай ғана танымдық шара болып қойған жоқ, шын мәнінде тірі де жүрекке жетерлік әсер қалдырды. Жетінші симфонияны талдау одан тек «шапқыншылық тақырыбын» ғана емес, терең қарсылықты, өмірге деген сенімді де естуге мүмкіндік берді». (Наталья Николаевна)
Бір жүректің лүпілімен үндескен жандар бас қосқанда, бұл жай ғана ерекше рухани ахуал емес — көзге көрінбейтін, бірақ жанға анық сезілетін тылсым өріс туады. Ол өріс адамдарды бір-біріне нәзік жіптей жалғап, ортақ тынысқа, ортақ толқынға айналдырады. Жылы леп болып таралған сол энергия әлемге сәуле сеуіп, оны сәл де болса жарық, сәл де болса мейірімді ете түседі. Демек, әлем нұрлана түседі. Демек, біздің еңбегіміз зая кетпегені.
